ontwaken click to play

rijder click to play

muziek

Total loss is een uiterst mooie en stijlvol gemaakte film die een aantal zeer dankbare scenes voor muziek bevat. Dana en Peter (Alderliesten, editor) hadden voor de montage een aantal sterke tracks gebruikt: Angelo Badalamenti, Romeo en Julia, enz. Uitdaging was nu om deze te vervangen door nieuw gecomponeerde muziek die op z'n minst de zelfde uitwerking had.

Volgens mij is dit ons vrij aardig gelukt. Op een belangrijke uitzondering na: de Crashsequentie. Deze hele sequentie was gemonteerd op een requiem uit Romeo en Juliet en liep als een trein...met de temptrack. Maurits en ik hebben ons hier aardig op stukgebeten met 6 afgekeurde muziekjes. De scene is uiteindelijk bijna zonder muziek gemixt, natuurlijk jammer.

Verder is de film een uitgebalanceerde mix van donkere orkestrale en experimenteel electronische muziek geworden waar we nog steeds bijzonder trots op zijn.

Een leuk blokje in de film vormt een door een van de hoofdpersonen fantasierijk verteld relaas over belevenissen in Keulen. Dana vroeg of dit totaal over de top gescoord kon worden om het los te weken van de rest van de Film. De scene bevat een fictieve achtervolging en een vechtpartij Ik heb eerst een dag gezocht naar tempi en maatsoorten om alle slagen en handelingen muzikaal te ondersteunen. Het orkest had nogal moeite met het heftige stuk. Een zeldzame mogelijkheid om 'm eens goed te raken met orkest.

Nog zo'n mogelijkheid was de geld-over-de-balk sequentie even eerder in de film. Wiebe en ik hadden twee maanden daar voor een sappige dreun gemaakt die daar uitstekend bij paste, hoefde alleen nog even op maat geknipt.

Total loss werd in 5.1 surround afgewerkt, leuke mogelijkheid voor Bart en mij om het orkest in surround af te mixen Dit bleek een grote klus: onze aanvankelijke inschatting van 3 dagen werd bijna twee weken. Wel veel geleerd.

Tenslotte: een aardige opsteker was de bespreking van Total loss in Variety, het gezaghebbende Hollywood filmblad. Naast een veel evenwichtiger (mild positief) oordeel over de film als geheel.`(dit is niet niks, Nederlandse films worden doorgaans met de grond gelijk gemaakt) wordt de muziek specifiek genoemt als stijlbepalend. Variety: they're cannily melded here into a visual/sonic bad trip, amplifying protags' paranoid, self destructive mindsets. Terrific design contribs are highlighted by Bert Pot's feverishly imaginative lensing and an orchestral score that's at times restrained, at others wildly, sarcatically melodramatic. Tech package is first rate.